Fabrika porcelana "Wedgwood" dobila je ime po svom osnivaču Džozaji Vedžvudu, majstoru grnčaru čija se dela ubrajaju među najlepše umetničke primerke izrađene od pečene gline. Pored porcelana, njegova radionica proizvodila je i razne vrste grnčarije a posebno se ističe takozvani Vedžvudov biserni porcelan – fini porcelan izuzetne beline, prekriven plavičastom glazurom koja mu daje sedefasti sjaj.

Džozaja Vedžvud rođen je u Barslemu u porodici sa dugom tradicijom bavljenja grnčarstvom. Još kao devetogodišnjak, posle očeve smrti, počeo je da radi u porodičnoj radionici. Posebno je bio vešt u radu na grnčarskom kolu a veštinu je usavršio kao šegrt kod svog starijeg brata Tomasa. Kada je Tomas odbio da se uortači sa njim, Džozaja je potražio pomoć vlasnika drugih grnčarskih radionica. Jedno vreme radio je zajedno sa Tomasom Vildonom, najboljim grnčarom svoga doba. Kada je smislio i usavršio zelenu glazuru za keramiku, koja je popularna i danas, shvatio je da je vreme da se osamostali. Sopstvenu manufakturu osnovao je 1759. godine. Izdržljivo i dugotrajno keramičko posuđe bež boje koje je proizvodio oduševilo je englesku kraljicu Šarlotu, koja je 1762. godine počastvovala Vedžvudovu radionicu titulom „kraljevskog snabdevača posuđem”. Od novca koji je zaradio prodajući Kraljičinu keramiku, kako su svi nazivali njegovo posuđe, Džozaja Vedžvud je 1768. godine u blizini Stouka na Trentu sagradio selo koje je nazvao Etrurija i u njemu sazidao drugu fabriku keramike, opremljenu alatom i pećnicama koje je sam dizajnirao. U početku se u Etruriji proizvodila samo ukrasna keramika a kasnije je sva proizvodnja premeštena u ovu fabriku. O popularnosti Vedžvudovog posuđa govori i činjenica da je i ruska carica Katarina Velika imala servis za ručavanje od skoro hiljadu delova koji je proizveden u njegovoj fabrici. Kvalitet Vedžvudovog porcelana umeo je da prepozna i američki predsednik Teodor Ruzvelt. Za vreme njegovog mandata, koji je trajao od 1901. do 1909. godine, Bela kuća postala je bogatija za servis od gotovo 1.300 komada posuđa iz ove čuvene fabrike.

Tokom svoje duge karijere, Džozaja Vedžvud je stalno radio na inovacijama proizvodnog procesa i smišljao kako da napravi i iskoristi nove vrste materijala. Postao je poznat po takozvanom Vedžvudovom bazaltu – tvrdoj crnoj vulkanskoj steni koja je, uz dodatak specijalnih boja izmešanih sa vrelim voskom, korišćena za izradu kopija starogrčkih vaza, svećnjaka i bista važnih istorijskih ličnosti. Najznačajnija Vedžvudova inovacija bio je jasperware, čvrste neglazirane glinene posude, karakteristične plave boje sa belim kameo figuricama, inspirisane vazama drevnih Rimljana. Džozaja Vedžvud izumeo je i pirometar – specijalni termometar za merenje visokih temperatura, bez kojega se ni danas ne mogu zamisliti peći za pečenje keramike i porcelana.

Posle smrti Džozaje Vedžvuda, 1795. godine, njegovi naslednici nastavili su porodični posao a fabrika i danas proizvodi predmete prema njegovim originalnim nacrtima. Zanimljivo je da je, pored Džozaje, porodičnu slavu širom sveta proneo i njegov unuk, poznati prirodnjak Čarls Darvin.

Fini porcelan sa koštanim pepelom pravljen je u Vedžvudovoj fabrici od 1812. do 1822. godine a njegova proizvodnja obnovljena je 1878. Da bi se delo Džozaje Vedžvuda i njegovih naslednika sačuvalo od zaborava, u Etruriji je 1906. godine osnovan Vedžvudov muzej porcelana, koji je 1940. godine, zajedno sa fabrikom, preseljen u obližnji Barlston.

Šezdesetih i sedamdesetih godina dvadesetog veka fabrika "Wedgwood" se proširila, preuzimajući vlasništvo nad manjim fabrikama porcelana, kao što su "William Adams & Sons”, "Coalport”, "Susie Cooper”, "Crown Staffordshire”, "Johnson brothers”, "Midwinter companies” i mnoge druge. "Wedgwood group" – kako se fabrika sada zove, danas je jedan od najvećih proizvođača porcelana i keramike na svetu.

Zvanična prezentacija kompanije: http://www.wedgwood.co.uk/